ਮੰਥਨ

ਮੈਨੂੰ ਆ ਗਿਆ ਚੇਤਾ ਤੇਰਾ
ਦਿਲ ਸਾਗਾਰ ਹੋਇਆ ਰੇਤਾ ਮੇਰਾ
ਪਾ ਗਮ੍ਹਾ ਦੇ ਨਾਗ ਦਾ ਨੇਤਰਾ
ਹੋਇਆ ਮੰਥਨ-ਏ-ਅਤੀਤ ਦਾ

ਸਬਦਾ ਨੇ ਜਹਿਰ ਪੀ ਲਿਆ
ਜਹਿਨ-ਏ-ਬਦਨੀਤ ਦਾ
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਤੋ ਨੀਲਾ ਹੋ ਗਿਆ
ਪਿੰਡਾ ਮੇਰੇ ਗੀਤ ਦਾ

ਹੂੰਦੀ ਵਸਲ ਦੀ ਭੌਣ ਮੰਜਰੀ
ਲੱਜਿਆ ਦੇ ਹਥ੍ਥ ਵਿੱਚ ਖੰਜਰੀ
ਯਾਦਾਂ ਚ ਘੂਮ ਦੀ ਕੰਜਰੀ
ਗਲ ਵੱਡਣ ਲਈ ਪ੍ਰੀਤ ਦਾ

ਜੁਗਾਂ ਤੋ ਵੇਦ ਕਿਤਾਬਾਂ ਵੀ
ਆਦਾਂ ਤੋ ਰਾਗ ਰਬਾਬਾਂ ਵੀ
ਹਾਣੀ ਗਮ੍ਹ ਦਾ ਸ਼ੋਰ ਸਰਾਬਾ ਵੀ
ਅਨਹਦ-ਏ-ਸੰਗੀਤ ਦਾ

ਦਿਲ ਜਿੱਤ ਕੇ ਨਾ ਜੱਗ ਜਿੱਤ ਪਾਇਆ
ਸਨਾਤਿ ਰੂਹ ਤੇ ਧ੍ਰਿਗ ਕਾਇਆ
ਉਪਦੇਸ ਨਾ ਗੂਰਾਂ ਦਾ ਮੰਨਿਆ
ਮਨ ਜੀਤੇ ਜੱਗ ਜੀਤ ਦਾ

ਨਾ ਕਰਨੀ ਪਈ ਆਤਮ ਹੱਤਿਆ
ਨਾ ਸੂਤ ਗਮ੍ਹ ਓਹਨਾ ਕੱਤਿਆ
ਜੋ ਹਿੱਸਾ ਬਣ ਕੇ ਤੂਰ
ਗਈਆ ਸਤੀ ਪ੍ਰਥਾ ਕੁਰੀਤ ਦਾ

ਫ਼ੜੇ ਭੋਲਾ ਆਸਿਕ ਪਰਛਾਵਾਂ
ਉਸ ਲੰਗੀ ਹੋਈ ਤਾਰੀਕ ਦਾ
ਵਿਸਵਾਸ਼ ਦਾ ਧਾਗਾਂ ਟੂੱਟ ਗਿਆ
ਇਸ਼ਕ-ਏ-ਤਾਵੀਤ ਦਾ

ਸਿਵਿਆ ਚ ਸੜਦਾ ਮੁਰਦਾ ਜਿਓ
ਕਬਰਾਂ ਚ ਹੱਡ ਖੁਰਦਾ ਜਿਓ
ਤੇਰੇ ਹਿਜਰ ਆਸਿਕ ਤੇਰਾ ਨੀ
ਅੰਦਰੋ ਅੰਦਰੀ ਬੀਤ ਦਾ


ਸਤਵੰਤ ਸਿੱਧੂ
ਸਾਧ ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲਾ