ਮੋਹਬਤ

ਮੋਹਬਤ

ਅੱਖਿਆ ਚੋ ਵਗਦੇ ਨੇ
ਇਹਦੇ ਚਾਨਣ ਦੇ ਚੋਏ
ਜਿਹਦੇ ਵੱਲ ਝਾਤ ਮਾਰੇ
ਓਹਦੀ ਮਿੱਟੀ ਮੁਕਤ ਹੋਏ
ਫ਼ੁੱਟਦੀ ਹੈ ਮੱਥੇ ਚੋ
ਜੋਤ ਜਵਾਲਾ ਜੇਹੀ
ਨਾ ਚਕ੍ਰ ਚਿਹਨ ਕੋਈ
ਨਾ ਜਾਤ ਪਾਤ ਕੇਹੀ


ਨਾ ਛਿਲਯਰ ਛਈਆ ਕੋਈ
ਇਹ ਰਹਿਤ ਹੈ ਫ਼ੁਰਨੇ ਤੋ
ਨਾ ਮਨ ਦਾ ਕੂੜਾ ਕੋਈ
ਇਹ ਨਿਰਮਲ ਝਰਨੇ ਤੋ
ਇਹ ਬਰਫ਼ ਦੀ ਟੁਕੜੀ ਹੈ
ਡਰਦੀ ਨਾ ਖੁਰਨੇ ਤੋ


ਉੱਚੇ ਦਰ ਤੋ ਉੱਚੀ ਹੈ
ਜੋਗੀ ਤੋ ਸੁੱਚੀ ਹੈ
ਇਹ ਜੱਤ ਦਾ ਜੰਜੂ ਹੈ
ਇਹ ਮਨ ਦੀ ਸੁੰਨਤ ਹੈ
ਇਹ ਕਾਮ ਵਿਹੂਣੀ ਹੈ
ਇਹ ਨਬੀ ਰਸੂਲ ਹੈ
ਇਹ ਪਾਕ ਨੂਰ ਮੋਹਬਤ


ਜੋਤੀ ਜੋਤ ਹੋਈ ਸੂਰੀਏ
ਜਬ ਕਿਰਨ ਮਿਲੀ
ਸਾਗਰ ਜਾ ਬੂੰਦ ਰਲੀ
ਸਮਪੂਰਨ ਹੋ ਗਈ
ਗੁਰੂਆ ਦੇ ਅੰਗ ਲਗ ਕੇ
ਗੁਰੂ ਅੰਗਦ ਦੇਵ ਹੋਈ
ਭਾਈ ਲਹਿਣੇ ਦੀ
ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਨਾਲ ਮੋਹਬਤ


ਸਿਰ ਉਤੇ ਸੋਚ ਨੇ
ਫ਼ੁਲਕਾਰੀ ਲਾਲ ਲਈ
ਜਜ਼ਬੇ ਨੇ ਪਗੜੀ ਤੇ
ਕਲਗੀ ਲਾ ਲਈ
ਹੋਠਾ ਤੇ ਨੁਹਾਰ ਫ਼ੁੱਟੀ
ਚੁਮਨਾ ਦੇ ਫ਼ੱਗਣ
ਰੁੱਤ ਓ ਜੋਬਨ ਸੀ
ਜਦੋ ਹੋਈ ਸੀ ਮੋਹਬਤ.

ਖੋਰੇ ਲੱਖ ਚੁਰਾਸੀ ਦੇ
ਆਵਾਗੌਨ ਚ ਭਟਕਾਗਾ
ਕੋਟ ਜਨਮ ਦੇ ਲਈ ਪੁੱਠਾ
ਗਰਭ ਚ ਲਟਕਾਗਾ
ਹੁਣ ਲੱਭੀ ਹੋਈ ਮੈ
ਗਵਾ ਬੈਠਾ ਮੋਹਬਤ.

ਸਤਵੰਤ ਸਿੱਧੂ
ਸਾਧ ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲਾ