ਮੈ ਬਿਰਹਾ ਦੀ ਭਾਲ ਵਿੱਚ

ਮੈ ਬਿਰਹਾ ਦੀ ਭਾਲ ਵਿੱਚ
ਮੈ ਬਿਰਹਾ ਦੀ ਭਾਲ ਵਿੱਚ
ਚੀਕਾ ਦਾ ਜੰਗਲ ਫੋਲਿਆ
ਸਿਵਿਆ ਦੀ ਉੱਠਦੀ ਲਾਟ ਵਿੱਚ
ਤੜਫ਼ ਦੀ ਕਿਸੇ ਆਸ ਵਿੱਚ
ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ
ਮੈ ਬਿਰਹਾ ਦੀ ਭਾਲ ਵਿੱਚ


ਮੈ ਕਿਹੜਾ ਵਰਕਾ ਨਹੀ ਫ਼ੋਲਿਆ
ਸਿਰਨਾਵਾ ਬਿਰਹਾ ਦਾ ਟੋਲਿਆ
ਨਾ ਚੀਕਾ ਨੇ ਮੂੰਹੋ ਬੋਲਿਆ
ਨਾ ਪੀੜਾ ਨੇ ਬੂਹਾ ਖੋਲਿਆ
ਲੱਭਿਆ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਧੁੱਪ
ਵਿੱਚਵੈਣਾ ਦੇ ਸੰਘਣੇ ਰੁੱਖ ਵਿੱਚ
ਕਿਸੇ ਵਿਧਵਾ ਦੀ ਚੁੱਪ ਵਿੱਚ
ਕਿਸੇ ਬਾਝ ਦੀ ਕੁੱਖ ਵਿੱਚ
ਕਾਲ ਵਿੱਚ ਕੰਕਾਲ ਵਿੱਚ
ਮੈ ਬਿਰਹਾ ਦੀ ਭਾਲ ਵਿੱਚ


ਦਰਦ ਤੇ ਪੀੜਾ ਸੂੰਗਦਾ ਰਹਿੰਦਾ
ਇਧਰ ਉਧਰ ਗੁੰਮਦਾ ਰਹਿੰਦਾ
ਮੈ ਅਪਨੀ ਕਿਸਮ ਦਾ ਮਿਰਗ ਹਾ
ਬਿਰਹਾ ਮੇਰੀ ਕਸਤੂਰੀ ਹੈ
ਜੀਂਵਦਾ ਇਸ ਆਸ ਵਿੱਚ ਮਿਲੇਗਾ
ਦਰਦ ਸੋਗਾਤ ਵਿੱਚ
ਮੈ ਬਿਰਹਾ ਦੀ ਭਾਲ ਵਿੱਚ


ਮੇਰੀ ਸੱਭ ਤੋ ਪਹਿਲੀ ਰਚਨਾਂ
ਸਤਵੰਤ ਸਿੱਧੂ

ਕੁੱਖਾਂ

ਰੂਹਾਂ ਦਾ ਭਟਕਣਾ,
ਜਨਮ ਲਈ ਕੁਰਲਾਣਾ,
ਮਾਵਾਂ ਦੀਆ ਸੁੱਖਾਂ
ਕੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਮਾਣਾ,
ਜਿਵੇ ਕਿਸੇ ਰੁੱਖ ਤੇ
ਪੱਤੇ ਦਾ ਹੋਂਦ ਚਂ ਆਉਣਾ,

ਇੱਕ ਅਰੋਤ ਮੈ ਦੇਖੀ
ਬੱਚੇ ਲਈ ਸੁੱਖਦੀ ਸੁੱਖ,
ਚੂੰਗਾਉਣ ਦਾ ਸੁਪਣਾ ਸੇਕ ਸੇਕ ਕੇ,
ਸੁੱਕ ਗਈ ਓਹਦੀ ਕੁੱਖ,
ਛਾਵੇਂ ਮੇਰੀ ਕੋਈ ਨਾ ਬੈਠੇ
ਮੈ ਚੰਦਰਾ ਹਾ ਰੁੱਖ,
ਦੁਨਿਆ ਤੇ ਆਇਆ ਐਵੇ ਸੇਕਣ ਧੁੱਪ.


ਕੁੱਖਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਪੁੱਤ,
ਕੁੱਖਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਕੁੱਖ,
ਰੁੱਖਾਂ ਨੇ ਧੁੱਪ,
ਕੁੱਖਾਂ ਨੇ ਕੁੱਖ,
ਤੋ ਜੇਕਰ ਹੈ ਘਬਰਾਣਾ,
ਰੁੱਖ ਖਾਵਦਾ ਪੱਤੇ,
ਰੋਦੀਂਆ ਨੇ ਸ਼ਾਖਵਾਂ,
ਕੁੱਖਾਂ ਨੇ ਹੀ ਵੱਡ ਵੱਡ
ਕੁੱਖਾਂ ਨੂ ਮਰਵਾਣਾ,

ਪੱਤਿਆ ਦਾ ਝੜਣਾ,
ਬੂਰ ਦਾ ਕਿਰਣਾ,
ਭਰੂਨ ਦਾ ਗਿਰਣਾ,
ਰੁੱਖ ਦਾ ਡਰਣਾ,
ਕੁੱਖਾਂ ਦਾ ਘਬਰਾਣਾ,
ਚੋਹ-ਰਸਤੇ ਤੇ ਭਰੂਨ ਦੇਖ ਕੇ,
ਕੰਮਬੀਆ ਚਾਰ ਦਿਸਾਵਾਂ,

ਕੀ ਕੁੱਖਾਂ
ਕੀ ਰੁੱਖਾਂ
ਕੀ ਮਾਵਾਂ
ਕੀ ਛਾਵਾਂ,
ਘੁੰਮਣ ਪਏ ਛਲੇਡੇ,

ਬਿਨ ਛਾਵਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖ
ਬਿਨ ਪਰਛਾਵਿਓ ਮਾਵਾਂ
ਸੱਚ ਹੀ ਸਹਿਬ ਜੀ,
ਕੁੱਖਾਂ ਦਾ ਕੁਮਲਾਣਾ.
ਪ੍ਰਭ ਜੀ ਪਤਚੜ ਰੁੱਤ ਹੀ ਚੰਗੀ,
ਪੱਤਿਆ ਨੂ ਜੇਕਰ ਰੁੱਖਾਂ ਨੇ ਹੈ ਖਾਣਾ,
ਹਰਿ ਜੀ ਫ਼ੇਰ ਤਾ ਬਾਂਝ੍ਹ ਹੀ ਚੰਗੀ,
ਜੇ ਭਰੂਨ ਪਵੇ ਗਿਰਾਣਾ,

ਜਦ ਤੱਕ ਬੂਰ ਭਰੂਨ ਤੇ,
ਦੁਨਿਆ ਨੇ ਜੁਲਮ ਕਮਾਣਾ,
ਪ੍ਰੀਤਮ ਜੀ ਓਨੇ ਚਿਰ ਤਾਈ,
ਮੈ ਏਹੀਓ ਗੀਤ ਹੈ ਗਾਣਾ.
ਸਤਵੰਤ ਸਿੱਧੂ

ਮੋਹਬਤ

ਮੋਹਬਤ

ਅੱਖਿਆ ਚੋ ਵਗਦੇ ਨੇ
ਇਹਦੇ ਚਾਨਣ ਦੇ ਚੋਏ
ਜਿਹਦੇ ਵੱਲ ਝਾਤ ਮਾਰੇ
ਓਹਦੀ ਮਿੱਟੀ ਮੁਕਤ ਹੋਏ
ਫ਼ੁੱਟਦੀ ਹੈ ਮੱਥੇ ਚੋ
ਜੋਤ ਜਵਾਲਾ ਜੇਹੀ
ਨਾ ਚਕ੍ਰ ਚਿਹਨ ਕੋਈ
ਨਾ ਜਾਤ ਪਾਤ ਕੇਹੀ


ਨਾ ਛਿਲਯਰ ਛਈਆ ਕੋਈ
ਇਹ ਰਹਿਤ ਹੈ ਫ਼ੁਰਨੇ ਤੋ
ਨਾ ਮਨ ਦਾ ਕੂੜਾ ਕੋਈ
ਇਹ ਨਿਰਮਲ ਝਰਨੇ ਤੋ
ਇਹ ਬਰਫ਼ ਦੀ ਟੁਕੜੀ ਹੈ
ਡਰਦੀ ਨਾ ਖੁਰਨੇ ਤੋ


ਉੱਚੇ ਦਰ ਤੋ ਉੱਚੀ ਹੈ
ਜੋਗੀ ਤੋ ਸੁੱਚੀ ਹੈ
ਇਹ ਜੱਤ ਦਾ ਜੰਜੂ ਹੈ
ਇਹ ਮਨ ਦੀ ਸੁੰਨਤ ਹੈ
ਇਹ ਕਾਮ ਵਿਹੂਣੀ ਹੈ
ਇਹ ਨਬੀ ਰਸੂਲ ਹੈ
ਇਹ ਪਾਕ ਨੂਰ ਮੋਹਬਤ


ਜੋਤੀ ਜੋਤ ਹੋਈ ਸੂਰੀਏ
ਜਬ ਕਿਰਨ ਮਿਲੀ
ਸਾਗਰ ਜਾ ਬੂੰਦ ਰਲੀ
ਸਮਪੂਰਨ ਹੋ ਗਈ
ਗੁਰੂਆ ਦੇ ਅੰਗ ਲਗ ਕੇ
ਗੁਰੂ ਅੰਗਦ ਦੇਵ ਹੋਈ
ਭਾਈ ਲਹਿਣੇ ਦੀ
ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਨਾਲ ਮੋਹਬਤ


ਸਿਰ ਉਤੇ ਸੋਚ ਨੇ
ਫ਼ੁਲਕਾਰੀ ਲਾਲ ਲਈ
ਜਜ਼ਬੇ ਨੇ ਪਗੜੀ ਤੇ
ਕਲਗੀ ਲਾ ਲਈ
ਹੋਠਾ ਤੇ ਨੁਹਾਰ ਫ਼ੁੱਟੀ
ਚੁਮਨਾ ਦੇ ਫ਼ੱਗਣ
ਰੁੱਤ ਓ ਜੋਬਨ ਸੀ
ਜਦੋ ਹੋਈ ਸੀ ਮੋਹਬਤ.

ਖੋਰੇ ਲੱਖ ਚੁਰਾਸੀ ਦੇ
ਆਵਾਗੌਨ ਚ ਭਟਕਾਗਾ
ਕੋਟ ਜਨਮ ਦੇ ਲਈ ਪੁੱਠਾ
ਗਰਭ ਚ ਲਟਕਾਗਾ
ਹੁਣ ਲੱਭੀ ਹੋਈ ਮੈ
ਗਵਾ ਬੈਠਾ ਮੋਹਬਤ.

ਸਤਵੰਤ ਸਿੱਧੂ
ਸਾਧ ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲਾ

ਸਾਡੀ ਰਾਤ ਗਮਾਂ ਦੀ ਮਹਿਰਮਾ

ਰਾਤ ਗਮਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤਮਾ,
ਅੱਜ ਹੋ ਗਈ ਕਹਿਰ ਵਾਨ ਜੀ,
ਅਰਸ਼ੋ ਡਿੱਗਇਆ ਇਸ਼ਕ ਮੇਰਾ,
ਤੜਫ਼ ਰਿਹਾ ਅਸਮਾਨ ਜੀ,
ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਅਸਾ ਨੁ ਜਾਪਦਾ,
ਹੋਏ ਜਿਓ ਸ਼ਮਮਾਨ ਜੀ,
ਤਾਰੇ ਕਾਫ਼ਲਾ ਲੈ ਕੇ,
ਆਏ ਭਰਨ ਮਕਾਣ ਜੀ,
ਏ ਬੱਦਲੀ ਚਿੱਟੇ ਰੰਗ ਦੀ,
ਜਿਓ ਕੱਫ਼ਨਾ ਦੇ ਥਾਣ ਜੀ,
ਬਿੰਡੇ ਹੇਕਾ ਲਾ ਲਾ ਕੇ,
ਗੀਤ ਹਿਜ਼ਰ ਦੇ ਗਾਊਣ ਜੀ
ਹੱਥ ਖੰਜਰ ਛੁਰੀਆ ਲੈ ਕੇ
ਯਾਦਾ ਦੇ ਆਏ ਤੁਫ਼ਾਨ ਜੀ,
ਕਿਸੇ ਵਫ਼ਾ ਮੇਰੀ ਦੇ ਮਹਿਰਮੋ,
ਮਾਰੀ ਕੱਡ ਕਿਰਪਾਨ ਜੀ,
ਜ਼ਖਮੀ ਹੈ ਚਿਹਰਾ ਸੋਚ ਦਾ,
ਹੋ ਗਈ ਲਹੂ ਲੋਹਾਨ ਜੀ,
ਦਰ ਦਰ ਥੋਕਰ ਖਾ ਕੇ,
ਸਾਡੀ ਆਸ ਲੱਗੀ ਪਥਰਾਣ ਜੀ
ਰਾਤ ਗਮਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤਮਾ,
ਅੱਜ ਹੋ ਗਈ ਕਹਿਰਵਾਨ ਜੀ,

ਰਾਤ ਗਮਾਂ ਦੀ ਮਹਿਰਮਾ,
ਬਿਰਹੋ ਨੇ ਲਾਏ ਦੀਵਾਨ ਜੀ,
ਯਾਦਾ ਹੋ ਇੱਕਠੀਆ,
ਆਈਆ ਨਾਮ ਧਿਆਣ ਜੀ,
ਚਾਅ ਤੇ ਰੀਝਾਂ ਮੇਰੀਆ,
ਬੰਦ ਬੰਦ ਕਟਵਾਨ ਜੀ,
ਹੰਜੂਆ ਦੇ ਦੋ ਦੇਗ ਚੜੇ,
ਵਿੱਚ ਨੈਣ ਉਬਾਲਏ ਖਾਣ ਜੀ,
ਨਾ ਹੱਜ ਨਾ ਜਾਦੇ ਹਰਿਦਵਾਰ,
ਹੰਜੂਆ ਦੇ ਤਿਰਥ ਨਹਾਉਣ ਜੀ
ਦਰ ਬਿਰਹੋ ਦੇ ਪ੍ਰੀਤਮਾ,
ਜਿੰਦ ਲੱਗੀ ਸਿਦਕ ਕਮਾਉਣ ਜੀ,

ਰਾਤ ਗਮਾਂ ਦੀ ਮਹਿਰਮਾ,
ਅੱਜ ਹੋ ਗਈ ਹੈਵਾਨ ਜੀ,
ਏ ਇੰਦਰੇ ਜੋ ਲੋਭੀ ਵਾਸਨਾ ਦੇ
ਮੈਨੂੰ ਕਾਮ ਲਈ ਉਕਸਾਨ ਜੀ,
ਅਸਾਂ ਜੱਤ ਦਾ ਧੂਣਾ ਲਾ ਲਿਆ,
ਲੱਗੇ ਯੋਗ ਸਧਾਊਣ ਜੀ,
ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਦਾ ਹੋ ਗਿਆ,
ਮੈਨੂੰ ਹਿਜ਼ੜੇ ਲੱਗੇ ਸਤਾਊਣ ਜੀ,
ਦਿੱਤਾ ਮੱਸਵਰਾ ਮੈੰਨੂ ਹਿਜ਼ੜੇ ਨੇ,
ਮੈ ਹੋਇਆ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਜੀ,
ਕੱਡ ਦੇਈਏ ਕਾਮ ਜੇ ਬੰਦੇ ਚੋ,
ਲ਼ੋਕੀ ਬੰਦੇ ਨੂ ਨਾ ਚਾਹਣ ਜੀ,
ਸੱਤ੍ਯੂੱਗ ਦੀ ਖੇਡ ਪਿਆਰ ਸੀ,
ਜਦੋ ਬੰਦਾ ਸੀ ਭਗਵਾਨ ਜੀ,
ਅਸੀ ਜਿੰਨੂ ਰੱਭ ਬਣਾਲੀਏ,
ਓਹ ਨਿਕਲੇ ਨਾ ਇਨਸਾਨ ਜੀ,
ਪਿਆਰ ਦਾ ਮੁਖੋਟਾ ਲਾ ਕੇ,
ਬੱਸ ਕਾਮ ਹੋਇਆ ਪ੍ਰਧਾਨ ਜੀ,

ਮਰ ਗਿਆ ਅਸਾਡਾ ਇਸ਼ਕੜਾ
ਮੈ ਲੱਗਾ ਇਹਨੂੰ ਦਫ਼ਨਾਨ ਜੀ,
ਸ਼ਬਦ ਮੇਰਿਆ ਗੀਤਾ ਦੇ,
ਮਰਿਆ ਦੇ ਅੰਗ ਚੁਰਾਣ ਜੀ,
ਇਸ ਦੁੱਖੋ ਮੈ ਸਿਵਾ ਫ਼ੁਕਿਆ,
ਇਹ ਖਾ ਗਏ ਕੱਡ ਮਸਾਣ ਜੀ,
ਅੱਜ ਲ਼ਾਸਾਂ ਵਰਗੇ ਗੀਤ ਹੋਏ,
ਇਹ ਕਾਗਜ ਕੱਬਰੀਸਤਾਨ ਜੀ.
ਰਾਤ ਗਮਾਂ ਦੀ ਮਹਿਰਮਾ
ਸਾਥੋ ਲੱਗੀ ਗੀਤ ਲਿਖਾਣ ਜੀ,

ਅੱਜ ਵਰ੍ਹੇਗਾਂਡ ਮੇਰੇ ਇਸ਼ਕ ਦੀ,
ਅਸੀ ਕੀਤਾ ਸੀ ਧਮਾਨ ਜੀ,
ਇੱਕ ਪੀੜ ਹਿਜਰ ਤੇਰਾ ਬਿਰਹੜਾ
ਪੱਕੇ ਬਣੇ ਪਏ ਪਕਵਾਨ ਜੀ
ਸੁਰ ਨਰ ਮੁਨ ਜਨ ਦੇਵਤੇ,
ਮੈ ਸੱਦੇ ਕੁੱਲ ਜਹਾਨ ਜੀ,
ਮੋਏ ਮਿੱਤਰ ਲੱਗ ਪਏ,
ਕਬਰਾ ਨੂ ਰੁਸਨਾਉਣ ਜੀ,
ਵਾਸੀ ਪ੍ਰੀਤ ਨਗਰ ਦੇ,
ਬੱਤਿਆ ਕਿਓ ਬੁਝਾਉਣ ਜੀ,
ਮੇਰੇ ਹਿੱਸੇ ਆ ਗਿਆ,
ਕੁੱਲ ਦੁਨਿਆ ਦਾ ਅਪਮਾਨ ਜੀ
ਜਨਮਦਿਹੜਾ ਇਸ਼ਕ ਦਾ,
ਲੱਗੇ ਬਰਸੀ ਵਾਂਗ ਮਨਾਊਣ ਜੀ
ਮੈ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ,
ਬੱਸ ਦਰਦ ਹੀ ਦਰਦ ਹੰਡਾਣ ਜੀ,
ਸਾਡੀ ਰਾਤ ਗਮਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤਮਾ
ਸਾਡੀ ਰਾਤ ਗਮਾਂ ਦੀ ਮਹਿਰਮਾ



ਸਤਵੰਤ ਸਿੱਧੂ
ਸਾਧ ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲਾ

ਸਿਰ ਤੇ ਚਿੱਟਿਆ ਚੂੰਨਿਆ

ਸਿਰ ਤੇ ਚਿੱਟਿਆ ਚੂੰਨਿਆ ਲੈ ਕੇ
ਬਿਨ ਸੱਦਿਆ ਹੀ ਆ ਜਾਣ ਯਾਦਾਂ
ਪਿੱਤਰਾ ਦੀ ਸੱਥ੍ਹ ਚ ਕਰਾਂ ਵਿਚਾਰਾ
ਮੈ ਜੁਓਦੇ ਜੀਅ ਮਰਿਆ ਸਹਿਯਾਦਾ

ਨੰਗੀਆ ਹੋ ਹੋ ਨੱਚਣ ਪੀੜਾ
ਖੌਰੇ ਕੀਹਦਾ ਕੀ ਇਰਾਦਾ
ਖੋਲ ਜਟਾਵਾਂ ਜੱਤ ਪਿਆ ਖੇਡੇ
ਭਾਵੇ ਮਨ ਤੇ ਮੁਜਰਾ ਨੰਗਮ ਨਾਗਾ

ਲੱਜਿਆ ਦੀ ਚੇਚਕ ਕੇਹੀ ਫ਼ੈਲੀ
ਸੋਚ ਦਾ ਮੁੱਖ ਦਗੋਲਿਆ ਦਾਗਾ
ਚੰਨ ਤੋ ਵੱਡਾ ਦਾਗ ਵਫ਼ਾ ਤੇ
ਦੋਸ਼ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਮੰਦੜਿਆ ਭਾਗਾ

ਮਾਰ ਛੱੜ੍ਪੇ ਹੱਸਣ ਚੀਕਾ
ਮਲਾਹਰ ਵੰਜਲ ਸੱਭ ਵੇਰਾਗਾ
ਹੰਜੂਆ ਦੇ ਤੀਰਥ ਮਲ-ਮਲ ਨਾਤੇ
ਸਾਨੂੰ ਕੀ ਮੱਸਿਆ ਤੇ ਕੀ ਸੰਗਰਾਦਾ


ਤਾਵੀਤ ਇਸਕ ਦਾ ਟੋਟਾ ਟੋਟਾ
ਡੋਰਾ ਵਿਸਵਾਸ ਦਾ ਧਾਗਾ ਧਾਗਾ
ਜੁਉਦੇ ਜੀਅ ਹੋਇਆ ਖੇਰੂ ਖੇਰੂ
ਬਹਿਸਤੀ ਵਾਲਾ ਝੂਠਾ ਵਾਅਦਾ

ਉਮਰਾ ਦੇ ਕੰਡਿਆਲੀ ਜੰਗਲ
ਜੀਭ ਨੂੰ ਡੰਗਿਆ ਚੁੱਪ ਦੇ ਨਾਗਾਂ
ਸੁੰਨ ਸਮਾਧ ਲਾ ਆਸਾਣ ਬਹਿ ਗਈ
ਜਿੰਦੜੀ ਵਿੱਚ ਬਿਰਹੋ ਦੇ ਬਾਗਾ

ਗਮਾਂ ਦੇ ਸੱਥਰ ਕਿਸਮਤ ਸੁੱਤੀ
ਮੁੜ ਕਦੇ ਨਾ ਆਈਆ ਜਾਗਾਂ
ਰਾਤ ਹਿਜਰ ਦੀ ਤਾਰੇ ਭੂਨੇ
ਅੰਬਰ ਦੀ ਥਾਲੀ ਬਣੀ ਪਰਾਗਾ

ਕੁਰਬਲ ਕੁਰਬਲ ਚੀਸਾ ਹਿੱਕ ਵਿੱਚ
ਕਿਥੋ ਲੱਭਾ ਅਨਹਦ ਨਾਦਾਂ
ਪਿਰ ਦੇਖਣ ਦੀ ਤਾਂਗ ਨਾ
ਸਾਨੂੰ ਆ ਲੈ ਦੀਦੇ ਖਾ ਲੈ ਕਾਗਾ

 ਸਤਵੰਤ ਸਿੱਧੂ
ਸਾਧ ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲਾ

ਮੰਥਨ

ਮੈਨੂੰ ਆ ਗਿਆ ਚੇਤਾ ਤੇਰਾ
ਦਿਲ ਸਾਗਾਰ ਹੋਇਆ ਰੇਤਾ ਮੇਰਾ
ਪਾ ਗਮ੍ਹਾ ਦੇ ਨਾਗ ਦਾ ਨੇਤਰਾ
ਹੋਇਆ ਮੰਥਨ-ਏ-ਅਤੀਤ ਦਾ

ਸਬਦਾ ਨੇ ਜਹਿਰ ਪੀ ਲਿਆ
ਜਹਿਨ-ਏ-ਬਦਨੀਤ ਦਾ
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਤੋ ਨੀਲਾ ਹੋ ਗਿਆ
ਪਿੰਡਾ ਮੇਰੇ ਗੀਤ ਦਾ

ਹੂੰਦੀ ਵਸਲ ਦੀ ਭੌਣ ਮੰਜਰੀ
ਲੱਜਿਆ ਦੇ ਹਥ੍ਥ ਵਿੱਚ ਖੰਜਰੀ
ਯਾਦਾਂ ਚ ਘੂਮ ਦੀ ਕੰਜਰੀ
ਗਲ ਵੱਡਣ ਲਈ ਪ੍ਰੀਤ ਦਾ

ਜੁਗਾਂ ਤੋ ਵੇਦ ਕਿਤਾਬਾਂ ਵੀ
ਆਦਾਂ ਤੋ ਰਾਗ ਰਬਾਬਾਂ ਵੀ
ਹਾਣੀ ਗਮ੍ਹ ਦਾ ਸ਼ੋਰ ਸਰਾਬਾ ਵੀ
ਅਨਹਦ-ਏ-ਸੰਗੀਤ ਦਾ

ਦਿਲ ਜਿੱਤ ਕੇ ਨਾ ਜੱਗ ਜਿੱਤ ਪਾਇਆ
ਸਨਾਤਿ ਰੂਹ ਤੇ ਧ੍ਰਿਗ ਕਾਇਆ
ਉਪਦੇਸ ਨਾ ਗੂਰਾਂ ਦਾ ਮੰਨਿਆ
ਮਨ ਜੀਤੇ ਜੱਗ ਜੀਤ ਦਾ

ਨਾ ਕਰਨੀ ਪਈ ਆਤਮ ਹੱਤਿਆ
ਨਾ ਸੂਤ ਗਮ੍ਹ ਓਹਨਾ ਕੱਤਿਆ
ਜੋ ਹਿੱਸਾ ਬਣ ਕੇ ਤੂਰ
ਗਈਆ ਸਤੀ ਪ੍ਰਥਾ ਕੁਰੀਤ ਦਾ

ਫ਼ੜੇ ਭੋਲਾ ਆਸਿਕ ਪਰਛਾਵਾਂ
ਉਸ ਲੰਗੀ ਹੋਈ ਤਾਰੀਕ ਦਾ
ਵਿਸਵਾਸ਼ ਦਾ ਧਾਗਾਂ ਟੂੱਟ ਗਿਆ
ਇਸ਼ਕ-ਏ-ਤਾਵੀਤ ਦਾ

ਸਿਵਿਆ ਚ ਸੜਦਾ ਮੁਰਦਾ ਜਿਓ
ਕਬਰਾਂ ਚ ਹੱਡ ਖੁਰਦਾ ਜਿਓ
ਤੇਰੇ ਹਿਜਰ ਆਸਿਕ ਤੇਰਾ ਨੀ
ਅੰਦਰੋ ਅੰਦਰੀ ਬੀਤ ਦਾ


ਸਤਵੰਤ ਸਿੱਧੂ
ਸਾਧ ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲਾ

ਯਾਦਾਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ

ਯਾਦਾਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਪਾਏ
ਹੰਝੂਆ ਦੇ ਨਿੱਤਰੇ ਪਾਣੀ ਵੇ
ਪੀਲੇ ਹੋ ਹੋ ਝੜ ਗਏ ਪੱਤੇ
ਵਾਧਿਆ ਵਾਲੀ ਟਾਹਣੀ ਦੇ.

ਹਿੱਕ ਦੇ ਅੰਦਰ ਬਲਦੀ ਪਈ,
ਖਾਬਾ ਦੀ ਮੜੀ ਮਸਾਣੀ ਵੇ,
ਕਦੇ ਖਿੜਦੇ ਸੀ ਫ਼ੁੱਲ ਅਰਮਾਨੀ
ਅੱਜ ਧਰਤ ਦਿਲੀ ਸਮਸਾਣੀ ਵੇ,

ਹੁਣ ਤਾ ਹੋਠਾ ਮੇਰਿਆ ਨੇ
ਚੁੱਪ ਦੀ ਸੁਰਖੀ ਲਾਉਣੀ ਵੇ,
ਅੱਖੀਆ ਦੀ ਦਹਿਲੀਜ਼ ਅਸਾਂ
ਹੰਝੂਆ ਨਾਲ ਸਜਾਉਣੀ ਵੇ

ਜੋਬਨ ਦੀ ਹਿਜ਼ਰ ਤੇਰੇ ਦੇ ਸਦਕੇ
ਜੁਲਫ਼ ਜਟਾਵ ਬਨਾਉਣੀ ਵੇ
ਹਰ ਇੱਕ ਰੀਝ ਮੇਰੀ ਨੇ
ਜਿੰਦਗੀ ਵਿਧਵਾ ਵਾਗ ਲਗਾਉਣੀ ਵੇ.

ਸੰਗ ਗਮ ਦੇ ਸੋਰਸਰਾਬੇ
ਅਸਾਂ ਅਨਹਦ ਬਿਰਤੀ ਮਾਣੀ ਵੇ
ਸ੍ਵਾਸ ਗ੍ਰਾਸ ਹੀ ਵੱਸ ਗਈ
ਚੁੱਪ ਦੀ ਮੂਕ ਬਾਣੀ ਵੇ

ਜੁੱਠਾ ਟੁੱਕ ਹਿਜਰ ਦਾ ਖਾ
ਖੁਸੀਆ ਦੀ ਭੁੱਖ ਮਿਟਾਉਣੀ ਵੇ
ਲੈ ਚਰਨਾਮਤ ਚੁੱਲੂ ਹੰਜੂਆ ਦਾ
ਗਮ ਦੀ ਪਿਆਸ ਬੁਝਾਉਣੀ ਵੇ

ਸ਼ਗਨਾ ਦੀ ਰੱਤੀ ਚੁੰਨੀ ਦਾ
ਮੈ ਬੈਠੀ ਕੱਫ਼ਨ ਤਾਣੀ ਵੇ
ਤਨ ਦੀ ਚਾਦਰ ਹੰਡੀ ਵਰਤੀ
ਕਿਨੇ ਹੁਣ ਅਪਨਾਣੀ ਵੇ

ਮਨ ਬਨੇਰੇ ਉੱਤੇ ਰਹਿੰਦੀ
ਯਾਦਾਂ ਦੀ ਆਉਣੀ ਜਾਣੀ ਵੇ
ਪਾ ਬੈਠੀ ਰਹਿੰਦੀ ਔਂਸੀਆਂ
ਮੈਨੂੰ ਆਖਣ ਕਾਂਗ ਉਡਾਣੀ ਵੇ


ਅੱਡੀਆ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਇਸਕ ਦਾ ਫ਼ਾਹਾ
ਮੇਰੀ ਕੰਜਕ ਜਿੰਦ ਨਿਆਣੀ ਨੇ
ਵੇਖ ਕੇ ਹਸ਼ਰ ਮੋਹਬਤ ਦਾ
ਆਖੂ ਕੋਣ ਸਿਆਣੀ ਵੇ

ਮਨ ਦੇ ਮੰਦਰੀ ਕਲਸਾਂ ਉੱਤੇ
ਦੁੱਖਾਂ ਧੂੜ ਚੜਾਣੀ ਵੇ
ਤੇਰੇ ਵੀ ਸਾਹੀ ਰਲ ਗਏ ਹੋਕੇ
ਵੰਜਲੀ ਕਿੰਨੇ ਵਜਾਉਣੀ ਵੇ,

ਸਤਵੰਤ ਸਿੱਧੂ
ਸਾਧ ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲਾ

ਮਹਿਰਮਾਂ ਵੇ

ਮਹਿਰਮਾਂ ਵੇ

ਮਹਿਰਮਾਂ ਵੇ
ਇਸ਼ਕ ਤੇਰੇ ਮੈਨੂੰ
ਦਿੱਤੀਆ ਨੇ ਜੋ ਦਾਤਾਂ ਏਹ
ਖੰਜ਼ਰ ਵੱਜਿਆ ਚੰਨ ਦੀ ਹਿੱਕ ਵਿੱਚ,
ਜ਼ਖਮੀ ਹੋਈਆ ਰਾਤਾਂ ਵੇ,
ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਮੈ ਚੁੱਗਦੀ ਯਾਦਾਂ
ਜਿਵੇ ਚੁਗੀਏ ਖਿੜਿਆ ਨਰਮਾਂ ਵੇ,
ਕੋਈ ਫ਼ੁੱਲ ਭਰਿਆ ਤੇਰੀ ਪਹਿਲੀ ਤੱਕਣੀ,
ਮੇਰੀਆ ਨਿੰਮੀਆ ਸ਼ਰਮਾ ਵੇ,
ਕੋਈ ਫ਼ੁੱਲ ਖਿੜਿਆ ਹਿਜਰੇ ਰੰਗਾਂ
ਮੇਰੇ ਮਾੜੇ ਸੰਧੜੇ ਕਰਮਾ ਵੇ

ਮਹਿਰਮਾਂ ਵੇ ਸੱਭ ਫ਼ੁੱਲ ਚੁੱਕ ਪਾਉਣੇ
ਮੈ ਪੰਡ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕ ਪੰਡ ਨੂੰ
ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖਣਾ ਵੇ
ਜਖਮੀ ਹੋਈਆ ਰਾਤਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ
ਸੂਤ ਯਾਦਾਂ ਦਾ ਕੱਤਣਾ ਵੇ
ਮਹਿਰਮਾਂ ਵੇ ਏ ਪੂਣ ਗਲੋਟਾ
ਪਹਿਲਾ ਮੈ ਕੱਤਿਆ ਏ
ਜਿਉ ਮੇਰੇ ਨੈਣਾ ਦਾ ਜੋੜਾ
ਤੈਨੂੰ ਦੇਖ ਦੇਖ ਨਾ ਰੱਜਿਆ ਏ
ਨੀਮ ਪਿਆਜੀ ਯਾਦ ਦੇ ਸਦਕੇ
ਮੇਰੀ ਅੱਖ ਚੋ ਨੀਰ ਵੱਗਿਆ ਏ

ਏ ਗਲੋਟਾ ਦੂਜਾ ਜੋ ਮੈ ਕੱਤਿਆ ਏ
ਯਾਦ ਕਿਹੜੀ ਨਰਮੇ ਦੇ ਫ਼ੁੱਲ ਵਿੱਚ
ਚਰਖਾ ਕਰਦਾ ਲੱਜਿਆ ਵੇ
ਤੱਕਲਾ ਟੁੱਟ ਕੇ ਤਾਹੀਓ ਤਾ
ਅੱਖ ਮੇਰੀ ਵਿੱਚ ਵੱਜਿਆ ਏ
ਹੰਜੂਆ ਦੀ ਥਾਂ ਅੱਖ ਮੇਰੀ ਚੋ
ਲਹੂ ਪਿਆ ਹੁਣ ਵੱਗਿਆ ਵੇ

ਮਹਿਰਮਾਂ ਵੇ
ਹੰਜੂਆ ਦੇ ਵਿੱਚ ਮਾਨ ਸਰੋਵਰ
ਜਿੰਦ ਮਲ-ਮਲ ਖੂਨ ਨਹਾਤੀ ਵੇ
ਠੱਰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਰਾਤਾਂ ਦੇ
ਵਿੱਚ ਤੱਪਦੀ ਰਹੇ ਹ੍ਯਾਤੀ ਏ
ਬਿਰਹੋ ਦੀ ਅੱਗ ਮਿਲਾਪ ਬੁੱਝਾਵੇ
ਮੈ ਸੁਣਿਆ ਵਾਕ ਪ੍ਰਭਾਤੀ ਵੇ

ਮਹਿਰਮਾਂ ਵੇ,
ਦਰਦ ਹੈ ਵੱਧਦਾ ਦਿੱਲ ਦੇ ਵਿੱਚ
ਜਿਓ ਪਲਦਾ ਕੁੱਖ ਵਿੱਚ ਬੱਚਾ ਵੇ
ਪਰ ਮੈ ਏਹਨੂੰ ਜਨਮਾਂ ਕੀਕਣ
ਰੂਹ ਸੋਚ ਮੇਰੀ ਘਬਰਾਈ ਵੇ
ਮਨ ਦੀ ਕੁੱਖ ਦਿਖਾਵਾਂ ਕਿਹਨੂੰ
ਮੈਨੂੰ ਲੱਭਦੀ ਨਾ ਕੋਈ ਦਾਈ ਵੇ
ਜੇ ਹੁੰਦਾ ਏ ਮੇਰੀ ਕੁੱਖ ਵਿੱਚ
ਇਹਨੂੰ ਪੈਂਦਾ ਭਰੂਨ ਚ’ ਮਰਨਾ ਵੇ
ਪਰ ਏ ਜਨਮਿਆ ਇਸ਼ਕ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ
ਅਸਾਂ ਬਹਿਸਤੀ ਖੜਨਾ ਵੇ

ਮਹਿਰਮਾਂ ਵੇ
ਉਮਰਾਂ ਦੀ ਕਿਸ਼ਤੀ ਦੇ ਵਿੱਚ
ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਾਲ ਬਿਠਾ ਲਈਏ
ਹੰਜੂਆ ਦੇ ਵਿੱਚ ਮਾਨਸਰੋਵਰ
ਅੱਜ ਫੇਰ ਇੱਕ ਤਾਰੀ ਲਾ ਲਈਏ
ਕਬਰਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ
ਮਲ-ਮਲ ਖੂਨ ਨਹਾਅ ਲਈਏ
ਦਰਗਾਹੀ ਜਾ ਪਸੰਦ ਆਵੇ
ਇੱਕ ਸੱਚਾ ਸਿਦਕ ਕਮਾ ਲਈਏ

ਮਹਿਰਮਾਂ ਵੇ
ਇਸ਼ਕ ਤੇਰੇ ਮੈੰਨੂ ਦਿੱਤੀਆ ਨੇ
ਜੋ ਦਾਤਾਂ ਏਹ
ਖੰਜ਼ਰ ਵੱਜਿਆ ਚੰਨ ਦੀ ਹਿੱਕ ਵਿੱਚ,
ਜ਼ਖਮੀ ਹੋਈਆ ਰਾਤਾਂ ਵੇ,

ਮਹਿਰਮਾਂ ਵੇ
ਮਹਿਰਮਾਂ ਵੇ

ਸਤਵੰਤ ਸਿੱਧੂ
ਸਾਧ ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲਾ

ਮੌਤ

ਚੜ੍ਹ ਬੁਰਜ ਤੋਂ ਛਾਲ ਮਾਰਤੀ
ਮੇਰੀ ਇੱਕਲੌਤੀ ਆਸ ਨੇ।
ਕੁੰਭੜਾ ਬਿਖ ਦਾ ਪੀ ਲਿਆ
ਮੇਰੀ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਪਿਆਸ ਨੇ।

ਪੱਤੇ ਵਾਅਦਿਆਂ ਵਾਲੇ ਝੜ ਗਏ
ਰੁੱਖ ਯਾਦਾਂ ਵਾਲੇ ਉਦਾਸ ਨੇ।
ਦਿਨ ਚੜਦੇ ਨੂੰ ਨੀਲਾ ਹੋ ਗਿਆ
ਰਾਤੀਂ ਲੜਿਆ ਨਾਗ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ।


ਹੱਸਣ ਤੇ ਮੁਸਕਾਣ ਤੋਂ ਹੋਠਾਂ
ਲੈ ਲਏ ਸਨਿਆਸ ਨੇ।
ਖੌਰੇ ਕੀਹਦੀ ਦੀਦ ਨੂੰ ਜਾਗਦੇ
ਨੀਂਦਾਂ ਤੁਰ ਗਈਆਂ ਬਨਵਾਸ ਨੇ

ਜੋਕਾਂ ਭੁੱਖੀਆਂ ਮਾਰਤੀਆਂ,
ਲਾ ਯਾਰੀ ਮੇਰੇ ਮਾਸ ਨੇ।
ਰੱਤ ਸਾਰੇ ਦਾ ਸਾਰਾ ਪੀ ਲਿਆ
ਮੈਨੂੰ ਲੱਗੇ ਹਿਜ਼ਰ ਚੂਮਾਸ ਨੇ।

ਮੇਰੀ ਰੂਹ ਨੂੰ ਮਰਦਿਆਂ ਦੇਖਿਆ
ਮੇਰੀ ਅਪਣੀ ਹੀ ਲਾਸ਼ ਨੇ
ਮੈਂ ਓਨੀ ਵਾਰੀ ਮਰਿਆ ਹਾਂ
ਲਏ ਜਿੰਨੇ ਵੀ ਮੈ ਸਵਾਸ ਨੇ।

ਨਾ ਚੋਲੇ ਅਸਾਂ ਦੇ ਰੱਤੜੇ
ਨਾ ਕੰਤ ਅਸਾਂ ਦੇ ਪਾਸ ਨੇ
ਮੰਗਾਂ ਧੂੜ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਆਸ਼ਕਾਂ ਦੀ
ਜਿਹੜੇ ਇਸ਼ਕ 'ਚ ਸੱਤਿਆਨਾਸ਼ ਨੇ।

ਇੱਕ ਪੀੜ ਹਿਜ਼ਰ ਤੇਰਾ ਬਿਰਹੜਾ
ਮੇਰੇ ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਆਯਾਸ ਨੇ
ਨੇਰਕੁੰਟ ਵਿੱਚ ਸੋਚ ਮੇਰੀ
ਇਹ ਤਿੰਨੋ ਹੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨੇ।

ਮੰਗੀ ਮੌਤ ਮਹਾਂ ਕਾਲ ਤੋਂ
ਅੱਜ ਸ਼ਾਇਰ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਨੇ।
ਕੀ ਲਿਖ ਰਿਹਾ ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ
ਲੋਕੀਂ ਪੜ੍ਹਦੇ ਪਏ ਰਹਿਰਾਸ ਨੇ।

ਸਤਵੰਤ ਸਿੱਧੂ
ਸਾਧ ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲਾ

ਵਾਸਨਾ

ਮਹਿਕਾਂ ਦੀ ਗਾਗਰਾਂ ਚ
ਡੋਬ ਪੱਲੂ ਆਪਣਾ
ਕਰੀ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ
ਮੇਰਾ ਸਾਕ ਵੇ

ਹਰ ਜਨਮ ਚ ਹੋਈਏ
ਆਪਾਂ ਅੱਜ ਵਰਗੇ ਹੀ
ਬੱਸ ਬਦਲੇ ਤਾਂ
ਜਿਸਮੀ ਪੋਸ਼ਾਕ ਵੇ

ਜੁਲਫ਼ਾਂ ਘਨੇਰੀਆ ਵੇ
ਹੋਣ ਚੰਨਾਂ ਮੇਰੀਆ
ਪਾਵਾਂ ਮੱਸਿਆ ਹਨੇਰੀ ਨੂੰ
ਮੈ ਮਾਤ ਵੇ

ਜੋੜ ਮੁੱਖ ਨਾਲ ਮੁੱਖ
ਹੇਠ ਜੁਲਫ਼ਾ ਲੁਕੋ ਲਵਾਂ
ਮੈ ਪਾਈ ਜਾਵਾਂ
ਚਾਨਣਾਂ ਦੀ ਬਾਤ ਵੇ


ਦੇਵੇ ਵਾਸਨਾ ਵੀ ਬੁਰਕੇ
ਇੱਕ ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਉਤਾਰ ਵੇ
ਜੋਗਣਾ ਵੀ ਜੋਗੀਆ ਤੋ
ਭੋਗ ਤੇ ਵਿਲਾਸਨੇ ਦਾ
ਸੁਣਦੀਆ ਪਈਆ ਸਾਰ ਵੇ

ਜੇ ਸੁੱਕੇ ਸਰਮਾਂ ਦੇ ਸਾਗਰ
ਤੁ੍ਰ ਨਿਰਲੱਜ ਹੋ ਜਾ ਇਹਨੁੰ ਪਾਰ ਵੇ
ਮਧੁਰ ਸੰਗੀਤ ਵੱਜੇ ਨਾਬੀਆ ਚ ਭਾਵੇ
ਅੰਗ ਕਰੀ ਜਾਣ ਅੱਜ ਚੀਤਕਾਰ ਵੇ

ਤੂੰ ਸੂਰਜ ਦੇ ਜੇਡ
ਮਲ ਰਾਖ ਪਿੰਡੇ ਬਹਿ ਗਿਆ
ਮੈ ਤੇਰੀ ਕਿਰਨ ਵਿਹੂਣੀ ਨਾਰ ਵੇ
ਮੇਰੇ ਹਿੱਕ ਦੇ ਵਿਚਾਲੇ
ਡੁੱਬ ਜਾ ਵੇ ਸੂਰਜਾ
ਤੁੰ ਪੱਛਮ ਤੋ ਹੋ ਕੇ ਅਗਿਆਤ ਵੇ


ਛਾਤੀਆ ਦੇ ਪੂਰਬਾ ਚੋ
ਚੜੀ ਨਿਰਲੱਜ ਹੋ ਕੇ
ਤੇ ਕੁੱਲ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ
ਮਾਰੀ ਜਾਵੀ ਝਾਤ ਵੇ

ਆਜਾ ਰੁਸਨਾ ਦੇ ਅੱਜ
ਚਾਰ ਜੁਗਾਂ ਪਿੱਛੋ ਆਈ
ਵਸਲਾਂ ਦੀ ਰਾਤ ਵੇ
ਸਾਡੇ ਮਰਨ ਤੋ
ਪਹਿਲਾ ਕਦੇ ਵੀ ਨਾ ਹੋਵੇ
ਐਸੀ ਟੁਣੀ ਜਾਵੇ ਹਰ ਪ੍ਰਭਾਤ ਵੇ


ਸਤਵੰਤ ਸਿੱਧੂ
ਸਾਧ ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲਾ